Mobile Menu

NAUKA: Rewitalizacja słowem wstępu

31.10.2014

W obecnych czasach z łatwością zaobserwować można zindywidualizowany rozwój osobisty, usilne dążenie do pozyskiwania coraz to nowszych dóbr oraz idące za tym wykluczenie społeczne i ubóstwo. Wysoki stopień bezrobocia i zbyt niskie dochody prowadzą do braku dbałości o przestrzenie w miastach wpływając na rosnącą liczbę nieużytków bądź zdewastowanych powierzchni. Niska jakość infrastruktury i mieszkalnictwa, wykluczenia społeczne, degradacja przestrzeni oraz rosnący niepokój społeczny to jedynie kontynuacja spirali katastrofalnej w skutkach.

Aby temu zapobiec należy zacząć od początku. Wykorzystanie zasobów jakie daje nam przestrzeń to kluczowe zadanie planistów i architektów. Właściwe zarządzenie daną powierzchnią czyli realizacja zaplanowanych przedsięwzięć dla dobra ogółu ma dla społeczeństwa duże znaczenie, ponieważ w gospodarowaniu biorą udział wszyscy użytkownicy. Rozwój przestrzeni to proces zmian, którego celem jest wzrost wartości gospodarczej i cywilizacyjnej. Narzędziem potrzebnym do realizacji jest aspekt ochrony środowiska, polityka społeczna, wiedza na temat gospodarowania i zarządzania gruntem. Przestrzeń powinna być postrzegana jako dobro dające realne warunki egzystencji różnych grup społecznych.

Rozwój miast przejawiający się w planowaniu przestrzennym i rewitalizacji obejmuje m.in. takie zagadnienia jak marginalizacja społeczności, jakość życia w mieście, kryzys ośrodków miejskich, rozwój rynku pracy, inwestycje bazujące na zasobach lokalnych, poziom edukacji i kultury, dostęp do nowoczesnej technologii, połączenia komunikacyjne, zachowanie tradycji miejsca, tożsamości lokalnej i specyfiki obszaru oraz dbałość o rozwój kultury narodowej.

Program rewitalizacji jest to opracowanie stworzone przez interdyscyplinarny zespół fachowców w danej dziedzinie nauki i sztuki. Jego realizacja wymaga zaplanowanej koordynacji w czasie i przestrzeni wielu zróżnicowanych zadań. Aby program był zrozumiały dla wszystkich grup społecznych konieczny jest udział mieszkańców i użytkowników we wszystkich etapach tworzenia. Społeczeństwo stanowi istotne źródło informacji o problemach i oczekiwaniach wobec danej przestrzeni. Podczas planowania konkretnych działań projektanci muszą pamiętać o doborze odpowiednich wskaźników rozwoju, których partycypacja społeczna nie powinna zastępować. Właściwe normy zarządzania przestrzenią publiczną powinny być zachowane.

Projekt rewitalizacja terenów po byłej KWK Rozbark (źródło www.bytom.pl) Rewitalizacja otoczenia wieży szybu PREZYDENT w Chorzowie (źródło sztuka-krajobrazu.pl) Przykład rewitalizacji terenów poprzemysłowych (źródło panoramasilesia.pl) Przykład rewitalizacji przestrzeni publicznej w miejscowości Hrubieszów (źródło www.tygodnikzamojski.pl)

Literatura:

Wańkowicz W. 2011. Rewitalizacja i planowanie przestrzenne stref społecznie wykluczonych, Poradnik. Instytut Rozwoju Miast, Kraków.